Ein hjúkkan sem stumraði yfir mér fyrir fjórum árum, vissi allt um hjúkrun en ekkert um landakortið eða heimsmenninguna - henni var slétt sama hvar Mongólía væri og kannaðist við orðið Kommúnismi en vissi ekki hvað það væri.

 

 

Hún vissi þó allt um hversu oft Prodigy hefði komið til landsins, og hver Keith Flint (bl. minning) hefði verið, og henni þótti mjög áhugaverð samsæriskenningin um lát hans - hún sagði mér rjóð í kinnum að hún hafi hitt Keith og tekið í hönd hans. Áttum við það sameiginlegt að dauðlanga á tónlistarhátíð á "Glastó" í það minnsta einu sinni áður en ...

Í legunni voru tvær hjúkkur sem tóku eftir einu [alvarlegu] meini sem þurfti að hugsa um og enginn tók eftir - og þær áminntu mig um að hafa ekki vakið athygli á því - og var hún önnur þeirra, og þær sáu til þess að því væri sinnt. Hin hjúkkan var ein áhugaverðasta manneskja sem minn hefur kynnst á ævinni, og nýlega var viðtal við hana [og fjölskyldu] í einum fjölmiðla landsins.

Eftir að legunni lauk, þurfti sjúkraþjálfun, sem enn er viðhaldið, því ástæða legunnar fór illa með minn - engar áhyggjur - hægfara bati er jú sá bezti. Í því ferli, undanfarin fjögur ár, hefur minn kynnst alls kyns fólki.

Segja má að legan og bataferlið hafi auðgað minn að snertiflötum við allskyns fólk í lagskiptingum samfélaga héraðsins. Sem hefur verið í alla staði ánægja, að fá eina af útskýringum Arkívisins staðfesta; að mannlífið samanstendur af 22 manngerðum og getur 21 þeirra verið hvolfsett og þaðan kemur leyndardómur tölunnar 42 - sem þó er dýpri og víðtækari.

Það var sérstakt að liggja á einangrun tvo þriðju tímans - vegna covid lyganna - og sumar samræður voru áhugaverðar - læknar og hjúkrunarlið vissu vel að ég trúði ekki á covid, og ein og ein hjúkka vitnaði um eigin skoðun undir fjögur, en ein öskraði á minn að litlu tilefni (minn hafði legið allan daginn, sólin inn um gluggann og sláttuvélar í grenndargörðum og þegar einhver kom inn, sagði minn "einhver sem hægt er að tala við") en það fór allt vel. Notuðum heilræði Bibbunnar á stöðuna. En áhugaverðast var í öllu ferlinu - sem áður hefur verið sannreynt - að þegar mest bjátar á, að gott er ef eini vinurinn sem reynist sannur, er sá veigamesti.

Tvo þriðju tímans, þessar fjórar vikur, var minn mest í einrúmi og dagarnir voru langir og fátt ef nokkuð til að dreifa huganum, nema kyrrðin og samfélagið við sjálfið. Minn heyrði tvær hjúkkur ræða saman frammi á gangi - daginn sem minn útskrifaðist - um hvað Guðjón væri alltaf jákvæður, minn hugsaði með sér, eins gott að þær lesa ekki hugsanir.

Hef ég sagt þér frá þegar ég spurði lækni einn, hvað veldur svona blóðsýkingu og hann svaraði glottandi, shit happens, eða þegar minn var sendur í röntgen fyrir hnéð og beiðnin tiltók hitt hnéð, og staffinu fannst ekkert fyndið þegar minn sagði, eins gott að ekki átti að taka fótinn af.

Sem fyrr segir, kynntist minn allskyns fólki, átti t.d. mjög góðar samræður við þrjá öldunga héraðsins (einn þeirra lá sína síðustu), en þeir opnuðu sig þegar þeir komust að því að minn hafði áður kynnst öðrum öldungum hér í bænum, og sögðu mínum sögur af bæjarlífinu gegnum áratugina.

Í bataferlinu eftir útskrift hafa fleiri kynni verið - við allskonar, kynntist minn t.d. ungum manni á aldur við fyrri hjúkkuna, sem eins og hún er háskólamenntaður og í byrjun "tilverunnar" í Þjóðarfélaginu, menntun, fjölskylda, frami, íbúð, rafbíll eða bensínbíll, og alles.

Þegar við kynntumst vissi hann ekki hvar Mongólía er á landkortinu - og hefur engan áhuga á að vita það, en langar að ferðast þangað, hann les ekki bækur, skoðar ekki landakort, en vill gjarnan heyra hvað er í bókunum og sannreyna hvað sé á kortinu - að eigin raun, enda ferðagarpur mikill, sem elskar að ganga aldagamlar götur og nema anda eldri bygginga og sjá fyrir sér fólkið sem smíðaði og hefur gengið um, og kynnast menningu af öllu tagi alls staðar - hann vissi ekki hvað kommúnismi er þegar við kynntumst, en ári síðar spurði minn útí hvað það væri og hvers vegna það skipti máli að vita það. 

Nýlega sagði hann mér - af reynslu sinni í heilbrigðis málefnum "þjóðarkerfisins" - af öllu því fólki í samfélögum héraðsins, sem ýmist lætur skera af sér hluta af maganum eða fóðra sig á efnafræðilyfjum til að stjórna holdum sínum og kjörþyngdum. Við vitum báðir, ég og hann, hversu mikið er af ofnotkun geð- og svefnlyfja - látum kjurt vera hversu sjúktetta er.

Látum duga, að söfnuðurinn í dilkum réttanna er upp til hópa verulega áhugaverður, samanber kínverska málsháttinn, megir þú lifa áhugaverðu lífi, eða þannig. Samt virðistetta virka alltsaman. Þó er, hvernig sem maður snýr öllusaman, gaman að kynnast fólki - fordómalaust - og snúa samræðum þannig að það opni sig og opinberi hluta af leyndum sínum og fá þversnið af hversu margbrotin tilvera mannsins er, ef maður lítur út fyrir rörsýnir samfélagsmótunar dulinna hugveita, bæði meginstraums og jaðars.

Eftir tvær vikur fer hluti samtíma költsins og krossar með blýanti á pappírsmiða sem síðan verður brenndur á báli - aldrei hefur verið erlent og hlutlaust eftirlit með kosningaferlum "Lýgveldisins" og öllum er í raun sama hvernig talið er upp úr kössunum, tja einn tjáir sig en það hverfur - og þau kosningasvindl sem sönnuð hafa verið síðan 2008, tja, öllum er sléttsama.

Ljóst má vera, þeim sem gaumgæfir skref sín í grjótagarði píramídanna, að hvort þú kjósir einn dímonasöfnuð eða annan dímonasöfnuð, eða alls engan, skiptir nákvæmlega engu máli.

Hægt væri að skrifa meira um það, en satt að segja er áhugaverðara að kynnast fólkinu í kringum sig. Til að mynda stóð minn í verslun, tveim þrem vikum eftir að sjúkrahúslegunni lauk, að starfsmaður vék sér að mínum og sagði, hvað er að frétta af þér Guðjón, þú hefur ekkert Spennulosað í sumar. Eftir þetta höfum við kynnst ágætlega og spjallað margt á báða bóga, hann veit að minn pælir í alþjóðamálum og heimspeki, ég veit að hann veit allt um fólk og landsmál. 

Fólk er allskonar - við gætum rifjað upp eina þriggja barna móður, sem minn þurfti að leita til nokkrum sinnum í bataferlinu langa, hún elskar manninn sinn hún veit allt um líkamsrækt og íþróttir sem hún stundar vel, um uppeldi barna og um sögu samfélagsins og ættirnar sem hér búa, og hefur gaman af að ræða allskyns lesbíusambönd vinkvenna sinna hér í héraðinu sem þó skilgreina sig ekki sem lesbíur því þær eru ekki vissar hvort þær ætla að vera áfram upp á kvenhöndina eða snúa sér aftur að skegglingum.

Sem fyrr segir, 22 týpur, þar af ein ónúmeruð, og 21 geta verið á hvolfi.

Svo hvað á maður að kjósa? Spurningin er álíka og hvaða fótboltalið sé þitt uppáhalds. Spurningin er röng, því ef þú mætir og skilar auðu, Kýstu "Lýgveldiskerfið" og ef þú mætir ekki - sem áróðurinn bannar þér að gera - hafnarðu þessu lygara- og spillingarkerfi, og lætur aðra vita, sem eru sama sinnis og þú, að kjósa mætti um betra kerfi. 

Við Þjóðveldisfólk erum búin að svara þeirri spurningu, minn þarf ekkert að auglýsa það nánar. Fólk sem sér slíka setningu einu sinni, á u.þ.b. fimmtán færslna fresti, sér hana, hún markbrennir (Brands) sig á vitundina, eikkura hluta vegna.

Minn hefur tekið eftir, síðan Þjóðveldið var endurreist sumarið 2013, að mun fleiri eru Þjóðveldismenn en tóku þátt með okkur og það er eðli þessarar hugsjónar, og hefur verið bókað í bæði frumspeki Þjóðveldis og ályktanir að ekki þarf að skrá sig í Þjóðveldið, ef hjarta þitt er þar, þá er hjarta þitt þar, og er bundið í Stjórnarskrána að þú þarft enga kennitölu.

Þetta er svipað og þegar minn ræsti Herúlagenið sem áróður og innprentun hafði skóflað djúpt ofan í öskustó heilaþvotta og sefjunar, skítt með GenaÞursinn í Vatnsmýrinni og gullþorsta hans eða lygar hans um genin mín, ég á mín gen sjálfur, ég er ekki lengur Íslendingur, ég er Herúli, en það hefur ekkert að gera með Þjóðveldið - þetta er tvennt ólíkt - en taktu eftir þegar hugarblökkir þínar neita þér um hugsanir sem krefjast áræðni, sérstaklega er eigið sjálfsauðkenni varðar.

Úr einu í annað.

Minn keypti sér tölvu fyrir þrem árum á spottprís - en hún er enn því sem næst enn vannýtt. Hún er full uppsett, búið er að skipta um diskana og minnið í henni, og kæliviftur og hún er í fínu lagi, fjögurra kjarna vél sem vinnur eins og jarðýta þegar henni eru gefin verkefni, en það var alltaf eitthvað. Loks skiptum við einnig um skjákortin í henni, og þá fyrst var "andinn" í henni til friðs, svo við látum okkur ekki koma til hugar hvað hafi birst á skjákortunum í henni hjá fyrri eiganda, eða fékk að vera í minninu. Reyndar er eðlilegt að hún sé notuð sjaldan að öðru leyti því hún er eingöngu ætluð í myndskeiða-hljóðvarp, en við erum hættir slíku, en þó gott að hafa græjuna til taks þegar þannig ber við. Hver veit nema maður byrji aftur. Reynslan af þessu ferli var þó áhugaverð.

Sem minnir á annað ferli. Því þegar minn hélt að fyrrnefnda vélin væri ónothæf var keypt önnur notuð, með svipað "spec" á svipaðan peníng - við erum að ræða um tölvur sem kosta eitt og hálft karton af sígó - notaðar - en annað karton í yfirhalningu. Svona vélar má nota árum saman fyrir brot af því sem fólk annars eyðir í tölvur, ef maður kann á innvolsið.

Svo minn var kominn með tvær aukatölvur, önnur er núna tilbúin, en hin sem hafði verið tekin í staðinn, var fín frá upphafi, reyndar höfum við tvöfaldað í henni minnið og þrefaldað í henni diskplássið, svo við settum hana upp - já minn hafði auka borðpláss en það fer ekkert fyrir þessu þegar þú býrð einn og hafnar breytingum á því - svo hún var sett upp sem ritvél.

Minn hefur reyndar alltaf haft tölvu sem ritvél - en minn hefur unnið svo mörg ritverk undanfarin 27 ár að reynslan hefur kennt honum að best er að hafa sér vél í slíkt og að hafa hana til taks. "Dedikeruð" tölva sem ritvél, með öllum gögnum og tólum (Software) sem henta til ritstarfa þ.m.t. rannsóknavinnu, er nauðsynlegt, þó ekki sé nema að ef þú ert mikið í tölvu á daginn, veistu aldrei hvenær þú ert á netinu eða þú ert að skrifa og eins er með hljóðvarpsvinnu, eða næstum því eins, fer eftir græjum.

Allavega, á dögunum bilaði daglega tölvan og það var smávegis undrunarefni. Síðan hún var keypt notuð á spottprís fyrir átta árum, hefur hún unnið og unnið og unnið - hún er nett og sæt, var keypt af stofnun sem var að fasa út, og minn hafði skipt um diska í henni og stækkað minnið, búið var að skipta um bæði kæliviftuna á örgjörvanum og á spennubreytinum, og til stóð að skipta út þriðju og síðustu viftunni, ásamt "front-panel" með USB tengjunum (en eitt þeirra var orðið sambandslaust). 

Svo minn tók diskana úr og skellti þeim sem aukadrifum í ritvélina og hélt áfram að hanga á netinu og spennulosa öðruhvoru eins og ekkert hefði í skorist. En nú er komin upp sú staða, að minn eyddi eins og einu kartoni af sígó í að kaupa varahluti í þá sem bilaði - tja, hví ekki. Svo nú liggur fyrir, hvort minn "lækni" þá biluðu eða ekki.

Í öllu þessu ferli tók minn gömlu ritvélina sem hafði verið fösuð út, en ekki fleygt, og skellti í hana eldgömlum HDD diskum sem hann átti oní skúffu, og setti á hana kerfi sem leyfir að breyta henni í skráamiðlara (File Server) með RAID stillingu - einföldun; tölvu sem hafa má undir borði í þvottahúsinu, nettengda innanhúss, þar sem allir diskar hennar virka sem einn risastór - þetta verkefni er nú hálfnað, mjög spennó.

Eitt sem var soldið skemmtilegt í ferlinu, þegar ástkæra daglega bilaði og diskarnir í henni (tveir) voru færðir yfir í ritvélina, er að ritvélin ræsti sig upp á ræsidisknum úr þeirri biluðu. Minn var nottla fljótur að breyta því, en staðan var spaugileg, því minn notar eingöngu Linux stýrikerfi - þetta er ekki hægt á Windows. Tölvunni var sumsé sléttsama þó stýridiskur úr annarri tölvu væri kominn í boxið, hún ræsti sig bara og vesskú. 

Í öllu þessu umstangi - sem hefur í raun ekki talið nema örfáa tíma - eða hálftíma hér og hálftíma þar - kom upp áleitin spurning. Því þegar minn fór að grúska í RAID miðlaranum sem nú er í hálfnaðri uppsetningu, las minn um NSF - Networked File System - þ.e. hvernig hægt er að láta möppu á einni Linux vél virka eins og mappa á vélinni sem þú ert mest í - og öfugt, og óháð því hvort "hin" sé geymd í þvottahúsinu eða í Shanghæ.

Nú vill þannig til að minn hýsir sín vefsetur sjálfur á sneið í skýinu. En sneið er hugtak fyrir sýndarvél sem þú leigir einhversstaðar - minn leigir tvær sneiðar af sitthvoru miðlara fyrirtækinu útí heimi - hann borgar samanlagt e.t.v. 15 dollara fyrir, mánaðarlega - svonalagað getur verið mjög ódýrt. Sneiðarnar eru nottla Linux og báðar svipað uppsettar en ef önnur þeirra verður fyrir hakkara árás og lögð á hliðina, er hægt að færa alla vefina yfir á hina, á innan við klukkustund, og taka það svo rólega næstu dagana að finna öryggisholurnar sem hakkararnir sniffuðu, og loka þeim. 

Hljómar flókið - en áður en minn missti heilsuna og neyddist til að hætta að vinna, var svona leikfimi hluti af því sem hann vann við. Tölvur og hugbúnaður og skrif. Svo tja, ef minn væri fyrrverandi bifvélavirki, væru væntanlega tveir hálf-endursmíðaðir bílar á planinu, annar þeirra Landrover Series IIa 71 og hinn Volkswagen Beetle 74, eða Fiat 500.

Karlmenn keyra á gömlum Fiat 500 þegar þeir geta og Konur vita hvers vegna.

Allavega, skyndilega áttaði minn sig á því að hann gæti þess vegna sleppt því að leikfimast með RAID grúsk og rétt eins sett upp NSF möppu á minna notuðu sneiðinni í skýinu og sett þar upp skráamiðlarann sinn. Sem kannski verður gert þegar minn hefur lært á og virkjað RAID þjóninn, eða kannski ekki. 

Eða notað tímann í að Spennulosa meir, tja, eða inn á milli.

Minn hefur velt því fyrir sér síðan hann fór á fætur í morgun - á að fara í sund klukkan 10 til 11 og þá er félagshópur I í sundi eða milli 11 og 13 þegar félagshópur II er, eða hvað? En hvers vegna skiptum við um skoðun, hverjir eru hvatarnir. Hvað er vitund. Suma daga hefur minn vaknað, sprottið fram úr og drifið sig í sund, en skipt skoðun á vinstri sokk og ekki farið í sund, eða sprottið fram úr ákveðið að hella uppá og athuga fréttirnar, en skipt um skoðun eftir fyrsta kaffisopann og samt drifið sig í sund. Hversu oft höfum við ekki beygt til hægri eða vinstri eða skipt um skoðun, án þess að neinn hvati væri til staðar, tæplega svo mikið sem vitundarbrot í undirferlum sálarinnar, aþþíbara. 

Svo hugsaði minn - hvað með að skrifa færslu um eitthvað annað en Spennulosun? Svo þessi færsla er það. Og þá man minn skyndilega, að þegar hann fór í sund í fyrradag, var vandlega auglýst í glugganum á sundlauginni, lokað 1. maí frídegi verkalýðsins og minn hafði hugsað - skyldi sá sem ákvað þetta vita að frídagur verkalýðsins, hefur að gera með baráttu Bandarískra verkakvenna í kringum 1880? Að kvenréttindabaráttan síðan 1974 er lýgi eins og hún leggur sig, rétt eins og félagslegur jöfnuður síðan 1950?

Minn fékk þrisvar á einni og sömu vikunni, nú í vor, athugasemd frá fólki í bæjarlífinu, að erfitt væri að skilja það sem hann segir, og að stundum tali minn í líkingum. Minn hafði ekki hugmynd um þetta - en hann man þá tíð þegar fólk virti hann ekki viðlits - svo kannski vill fólk í dag vita eikkað, eða kannski er minn að verða venjulegur - úff, þetta var flókið, því hvort er skelfilegra hér í Hel!

Lastu söguna um Sóleyju Pálsdóttur sem minn samdi fyrir fáeinum mánuðum? Hún var í rauninni samin í sjúkrahúslegu II - já minn hefur fengið þessi veikindi sem lögðu hann inn, að mig minnir sex sinnum - er hættur að telja - mikið hefur verið leitað að ástæðunni - áhugaverð framhaldssaga. Flestar innlagnir hafa verið fjórir til sjö dagar, stundum hefur enga þurft, en minn samdi aðra sögu um "Yui" en hún er talsvert lengri og ekki enn tilbúin til niðurritunar - en allir vita sem samið hafa bækur, að ef þú reynir að skrifa bókina áður en sagan er tilbúin í huganum, opnast gátt fyrir dímoninn Rit[unar]stol (Writer-s block) einskonar lystarstol - gildir jafnt þó maður skrifi skáldsögu eða um gagnarunna. Mér þótti soldið vænt um Sóleyju, hún lét mig ekki í friði þar til hún var töfruð fram, Yui er rólegri hún skilur tímann á annan hátt, en sú saga er skemmtileg.

Nei ég hef fleiri söguhetjur í leyndum kimum en skrítnar skvísur - en covid setti sumar þeirra í frystinn, í það minnsta um sinn - nei, það er ekki covid að kenna, það er mínum að kenna, því meðan allir skelfdust vírusinn og treystu Valdstjórninni, sá ég múgsefjun bæði meginstraums og jaðarstraums - það setti minn úr jafnvægi, þó hann hefði skilgreint hvorutveggja í Arkívinu löngu löngu áður - og er enn að vinna úr því. 

Sjáðu til, þegar maður skrifar um eitthvað, hvort heldur það er hitt eða þetta, er ekki víst að maður trúi öllu sem maður heldur að maður trúi; maður gæti verið að vona gagnvíkjun (Mutual Exclusive) Sem minnir á annað. Eins og allir vita langar minn að læra Rússnesku og sækja um pólitískt hæli í Síberíu, og viti menn, búinn að læra hálft kyrillíska stafrófið, kann bæði að segja Spassíba og Nyet, og þá sagði hvatlausa undirvitundin, hvers vegna ekki að niðurhala rússneskum sjónvarpsseríum og láta þær mylja rússneska málvitund inn þannig, og þá fékk minn aðra hugmynd, manstu þegar þú last Bibbuna á Dönsku hér um árið, hvers vegna ekki að niðurhala dönskum seríum og láta hugann rifja upp dönskuna áður en lengra er haldið, sem nú er í vinnslu.

Einn Rússneskur sem býr og starfar hér í plássinu, sagði við mig glottandi um daginn, að rússneska stafrófið væri einfalt - en hann var líklega að stríða mér, rússar hafa svo skrítinn húmor - eða ein rússnesk-úkraínsk sem hingað flutti rétt áður en covid vélunin yfirtók allt, og talar nú reiprennandi Íslensku, hún segir að bæði úkraínska og rússneska séu auðveld mál ... þetta fólk hefur furðulegan húmor, held ég.

Það er skrítinn galdur að glíma við eigin vitund, og það minnir á konfektkassann fræga - þú veist aldrei hvaða mola þú færð - þeir einu sem hafa eigið sjálf og eigin auðkenni á hreinu, eru þeir sem sáttir lifa frá fyrirsögn til fyrirsagnar, rofa til rofa, en þegar glímt er við eigin víðfemu innri lendur, veistu aldrei hverju þú mætir á vegamótum hins torræða, dímonar og dísir eða arketýpur eigin margþættu skugga.

Svo hvað kemur tölvugrúsk málinu við - alls ekki neitt - en í gamla daga þegar minn lærði Turbo Pascal, var ekki hægt að gera Copy og Paste með flýtilyklunum Ctrl+C og Ctrl+V eða Cut með Ctrl+X, svo minn þurfti að læra Ctrl+Insert, Shift+Insert og Shift-Del, og enn í dag notar hann þá flýtilykla frekar, því þeir eru bæði fljótvirkari og þægilegri og í sumum hugbúnaði er enn hægt að gera Undo með ctrl-eða-shift Backspace en maður notar það ekkert, ekki nú orðið. 

Heimavinnan er soldið þannig, því dýpra sem þú grefur, því fleiri djásn finnurðu, en ef þú ert eingöngu við trogið, færðu bara fuglafóður úr vél, en það góða við trogið, er að það virkar eins og morgunverðarhlaðborð (Buffet), þú mátt velja um sex tegundir af fóðurkögglum, og blanda þrem þeirra saman - á víxl - svo þú heldur að heimurinn sé margslunginn eins og sex í þriðja veldi, og þú munt aldrei sjá speglasalinn, heldur eingöngu eigin afskræmdu skepnu (mannveru) glotta við þér, sjöþúsund sinnum.

Guðsblessun ... þú manst að bannað er að taka mark á Spennulosun.