Vafalaust eru margir í dag að biðja Almættið að taka við sál Megasar, og blessa. Eins og með alla snillínga, er vafalaust jafn margt sem segja má um manninn, og listamanninn, og opinbera manninn, og segjendur eru. 

Minn hefur aldrei skilið tónlist hans né textana, en á þó mitt Megasarlag, sem ég get endalaust hlustað á. Væri vís til að hnýta í, nema orð Hannesar Hafstein, á sínum tíma, "sumt nær ekki yfir gröf og dauða." 

Stundum þarf maður að hafa staðið úti í rigningu sumarsins og slyddu vetrarins, og fallegu vorkvöldi, á sama hátt og Helgi Hós, eða dregið lurk eins og Gísli eða gert eitthvað (tilgangslaust) eins og Listamaðurinn með barnshjartað (báðir úr sama dal), eða hætt við það.

Minn hefur hitt ýmsa sem hlusta fyrst á plötu frá Megasi, áður en eitthvað annað hvarflar að þeim og sé á hann minnst, ljómar ásjónan og augun glitra, og það minnir á að sumir skilja sumt sem sumir skilja tæpast. Litrófið sem við sjáum, og tónarnir sem við heyrum, og hugtökin sem við skiljum, eru ekki öll í sama mynstri.

Guðs blessun, minning og sál Megasar.