Þessa dagana fara fram stórhátíðahöld í Vesturhreppi, að fagna 250 ára afmæli þriðja stærsta atburðar Sögunnar, á eftir Sínaí 1313 BC og Þingvöllum 930 AD. Samtímis þessu er Bandaríkjaþing að velta við hverri uppljóstrun á fætur annarri af MK Ultra "samsærinu" sem nú er rækilega sannað. Yfir hundrað þjóðarleiðtogar mættu til Tehran að taka þátt í sex sólarhringa útför píslarvættis sem drepinn var í sameiginlegri árás "Útvalda hyskisins sem bannað er að gagnrýna" og "Afmælisbarnsins" - einföldun: rúmlega hálfur heimurinn mætti og blessaði hinstu för. Samtímis þessu bendir allt til þess að Thomas Massie, Marjorie Taylor Greene og Tucker Carlson, sem eru næstum jafn fræg og Íslenski forsetinn, að stofna nýja massífa hreyfingu.

Rétt eins og með Epstein klíkuna; er ekkert af þessu að gerast, eða til, samkvæmt Íslenskum Upplýsingamiðlum, stórustu Múgsefjunarþjóðar allra tíma.

Eins og eikkur sagði; "you cannot make this shite up."

Not even Mockinbird-Media, compares 2U.

Annars allt fínt.

Eldaði fimm lítra grænmetissúpu í dag, fjórar súpukrukkur (með vírspennu) komnar í kælinn og minn búinn að slafra í sig þrem súpuskálum og fimm grilluðum pulsum, pylsum, með tveim flatkökusneiðum og Íslenzku smjöri.

 

 

Eftirfarandi er bara okkar á milli - allir vita að ég ræði helzt ekki einkamál eða EGÓ. En þú afsakar, og lætur eftirliggja.

Þegar Prince Rogers Nelson, dó skyndilega, sló það mig. Hef aldrei verið fyrir tónlistina hans, hafði þá ekki séð bíómyndina, hafði ásamt öðrum (og af vanþekkingu) gert grín að þegar hann hét "táknmerki" meðan hann barðist fyrir að fá vald yfir eigin vörumerki. En ég vissi af honum vegna þeirrar útgáfu kristinnar trúar sem við höfðum báðir ánetjast en ég síðar yfirgefið. Ég vissi ekki hvers vegna dauði hans sló mig, svo ég leit niður í dýpið, og í kjölfarið gerði í þrennar upptökur þar sem ég ræddi hann og hans feril og að ég keypti ekki opinberu útgáfuna af endalokum hans, þetta síðasta var djarft því ég hafði aðeins eigið hyggjuvit, eigið innsæi, og vildi síður fleipra, en ég gerði upptökurnar og lét þær á Netið og þær eru í Arkívinu, og vika leið, eða tvær, og ég sat eitt kvöld hér við tölvuna, seint, búinn að fara út með hundana, og einhver stendur hér inni. Allir vita að ég reyni að halda hinumeginheiminum í hæfilegri fjarlægð, að einhver stóð hér, og gerði vart við sig, hafði ástæðu, svo ég tjúnaði inn á það, og við hlið mér stendur hann sjálfur, hann lítur yfir öxl mér á skjáinn, á mig, bifar létt vinstri hönd eins og þegar menn leggja styrktarhönd á öxl annars, brosir til mín hlýlega, og svo er hann farinn jafn hratt og hann kom, en þessar sekúndur sem atvikið varði, heyrði ég glöggt "ég fékk leyfi til að líta til þín."

Margt er svo skrítið.

Síðan þetta var hef ég horft á bíómyndina hans, og hlustað á mörg laga hans og áliti mitt á honum og minningu hans dýpkað. Það var einmitt frægt viðtal við hann, sem gerði það frægt að fyrsta áratug "Afmælisbarnins" voru það "Articles of Confederation" sem skilgreindu Sambandsríkið, en ekki "The Constitution" og að það tímabil hafði átta nú gleymda forseta. 

Þetta minnir á sumar nokkuð fyrir fjórtán árum, þegar ég bjó í Firðinum, að það sumar lagði ég mig oft fimmtán mínútur seinnipartinn, ásamt hundunum. Það er eins og hraðhleðsla á batterýin, að taka hámark fimmtán mínútna lúr alklæddur ofaná rúmteppinu, loka augunum dorma, opna augun, bíða smá, og svo framúr. Eitt skiptið ligg ég í rúminu, hundarnir búnir að hringa sig þar sem þeir komust, einn þeirra á gólfmottunni, að ég sé allt rými íbúðar, eins og þegar maður er milli svefns og vöku, líkaminn er sofandi en vitundin vakandi, og maður veit stað og stund, sólin skein úti. Útihurðin er opnuð og ég sé hvar líður inn ljóshærð kona á óræðum aldri, stuttklippt slétt ljóst hár, en kviknakin, hispurslaust, þó nakin væri var ekkert kynferðislegt við það, línur hennar nettar en ávalar, í minningunni smávegis af freknum, en kannski ekki, hún líður inn í stofuna, lítur í kringum sig, sjáöldrin rýna blómin mín, velþóknun, hún líður inn í eldhúsið, sama sagan, hún fer áfram inn á bað, loks inn í herbergið þar sem ég ligg (sjálfur óvitandi að ég sef) hún lítur eingöngu á blómin, snögglega á hundana, síðast stendur hún við fótaskörina og lítur svipbrigðalaust beint í augu mér þar sem ég ligg, ég vissi nú að ég var bæði sofandi og vakandi, og í hendingu var hún horfin. Þegar ég spratt á fætur, var sýn Þjóðveldis skýr í vitund minni. Ég hafði aldrei hugleitt það, vissi ekkert um það, en allir vita hvaða saga hófst þennan dag. Þjóðveldið er ekki mitt. Ég hef vistað þetta atvik í Arkívinu, þegar Fjallkonan fremst Landsvætta, vitjaði mín, í draumi. Hafði fram að þessu ekki trúað að hún væri til.

Svona er nú margt skrýtið í kýrhausnum.

Fyrir tuttuguogeinu ári gerðist atvik sem rústaði allri minni innri spilaborg, svo rækilega að ég átti mér aðeins einn vilja, að ljúka för þessa stígs. Daginn eftir hringir í mig vinur til fjölda ára, og skipar mér til sín í sólarhrings heimsókn, sem ég hlýddi. Á ferð minni situr skyndilega í farþegasætinu, þokukennd vera, ég heyri skýrt sagt, ákveðnum rómi "dauðinn er ekki til." Ég geymdi. Næstu vikur hugsaði ég aðeins um eitt, mismunandi aðferðir til að yfirgefa stíginn, hvernig væri bezt að gera slíkt. Í hvert sinn kom þessi minning upp aftur, veran sem setið hafði með mér þessa bílferð. Tveir mánuðir liðu og ég fékk símtal, fyrrgreindar hugsanir voru komnar frá rauða strikinu, ég var spurður hvort ég vildi eignast Sheffer hund, símandinn vissi að ég átti hund fyrir. Ég hikaði, sagði "hver er saga hans" hún svaraði "hann er tveggja ára og kann ekkert og þú yrðir sjöundi eigandinn." Ekki góð uppskrift hugsaði ég, en sagði "ég lofa engu en ég vil hitta hundinn." Við hittumst, símandinn, eigandi hundsins, ég og kunningi. Faðir minn sem dó veturinn 1977, hann var þarna einnig, hann rýndi hundinn, hlutlaust, ég leit í augu hundsins, og tók hann. Hann varð tæplega fjórtán ára og gerði hluti í leitarhundaþjálfun sem hundar gera ekki, sérstaklega ekki Sheffer hundar. Verund hans og mín, verður aldrei orðuð. Vinurinn sem hafði skipað mér fyrsta sólarhringinn, sagði við mig nýlega "ég hef sjálf upplifað ýmislegt undanfarin tvö ár, sem hefur fengið mig til að iðrast þess að hafa ekki verið meira til staðar, ég skil nú betur hvað gekk á hjá þér, þá og í kjölfarið." Ég sagði það sem ég meinti, og hafði meint, "stundum þegar maður gengur hrímstíg erfiðra tíma, þá er nóg það sem þú gerðir fyrsta sólarhringinn, að maður veit að hvernig sem allt er, og hvernig sem allt fer, að maður á einn bjargtraustan vin.

Jæja, nóg komið af persónulegu.

Meiri heimspeki, takk.